Dag 49: Liefdesrelatie met water

Misschien verwacht je het niet direct, maar wij mensen hebben ook een zintuig voor vochtigheid. We worden net als alle andere organismen aangetrokken door water. Terwijl ik dit schrijf, zit ik lekker binnen en komt het met bakken uit de hemel. Hoezo, aangetrokken door water? Van dit water wil ik weblijven!
Vocht is de allereerste voedingsbron voor ons lichaam. Als we niet eten maar wel drinken, kunnen we het behoorlijk lang volhouden. We zijn van top tot teen ingesteld om water tot ons te nemen. Gelukkig komt dat voor ons gewoon uit de kraan, en is het in Nederland in tegenstelling tot veel andere landen, zelfs heel goed te drinken.
De aantrekkingskracht die water op ons uitoefent merk je als eerste op de warme dagen, wanneer iedereen naar zee of naar een meer trekt om af te koelen en ik jaloers naar het uitnodigende zwembad van mijn buren kijk.
Als ik xe9xe9n van mijn wandelsessies doe en mensen vraag iets in de omgeving op te zoeken waar ze zich tot aangetrokken voelen, is dat ook heel vaak een beekje of meertje. Automatisch leiden onze zintuigen ons daarheen.
Bijzonder en toch ook weer niet, was het verhaal van een Nederlandse dame die in Spanje vermist was geraakt in de bergen. Ze werd gevonden bij een beekje. Haar intuxeftie heeft haar ongetwijfeld gexefnstrueerd bij het water te blijven en zo kon ze het avontuur overleven. Ze heeft geluisterd naar haar zintuigen in plaats van blind te gaan zoeken naar de weg.
Onlangs zag ik een stukje van de film Cast away met Tom Hanks. Na een vliegtuigongeluk boven zee is hij aangespoeld op een onbewoond eiland. In het fragment likte hij de regen van de bladeren af, en maakte er een tuutje van om als een bezetene zoveel mogelijk water tot zich te nemen. Zijn lichaam schreeuwt om water.
Onze zintuigen geven aan dat er behoefte is aan vocht en meestal gehoorzamen wij daar braaf aan. Als er geen water voorhanden is worden we zelfs creatief en proberen op allerlei wijzen water op te vangen. Omdat het voor ons westerlingen zo gewoon is, hebben onze zintuigen niet veel werk aan ons. Dat is in de droge gebieden op aarde wel anders. Daar kunnen je zintuigen wel aangeven dat je moet drinken, maar komt je ratio rustig vertellen dat het onmogelijk is. Niet dat je zintuigen ernaar luisteren. Ze passeren je ratio en laten zich niet in de luren leggen. En maar goed ook.
Er zijn mensen die wichelroeden gebruiken om water te vinden. Ik denk echter dat, als je goed je zintuigen volgt en er helemaal voor openstaat, je uiteindelijk geen hulpmiddelen nodig hebt. Je lichaam weet het zelf te vinden. Als die vervelende ratio maar geen stoorzender is.
 
Ik kijk met meer respect naar al dat water dat op dit moment naar beneden valt. Wat en luxe dat dit voor ons zo gemakkelijk voorhanden is!

Wordt vervolgd.

Franxe7oise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Dag 48: Dilemma: gevangen of vrij?

Gisteravond werd deel twee uitgezonden van Ocean Giants, wederom een prachtige BBC serie, ditmaal over dolfijnen en walvissen. Ik denk dat er geen mens ter wereld is die niet blij wordt als hij deze prachtige dieren uit het water ziet springen. De snelheid van de dolfijnen en de enormiteit van de walvissen spreken tot de verbeelding. Deze dieren zijn net als wij bewust van zichzelf, en wellicht vinden we ze daarom wel zo bijzonder.
Voor een Nederlander is het Dolfinarium in Harderwijk de eerste logische stop om dolfijnen en orkax92s te zien. Ik kan me nog goed herinneren dat ik als klein meisje geobsedeerd was door de springende dolfijnen. Twintig jaar later was ik blij dat ik in Sea World Florida was, om daar dolfijnen te mogen aaien en van dichtbij een reusachtige orka een x91bommetjex92 te zien maken. Ik vond het geweldig, en toch doet het zeer.
Het dilemma van de natuurliefhebber: je wilt de dieren graag zien en je kunt er dan soms niet onderuit om ze in een dierentuin of aquarium te gaan zien. Ik vond de film Free Willy geweldig, ik keek meer naar de orka dan naar de verhaallijn. Toen ik hoorde dat Keiko werd vrijgelaten en naar IJsland was gebracht om daar weer te leren vrij te zijn, vond ik dat nog beter! Iedere dag volgde ik de webcam en het dagboek en las hoe het met hem ging. Aan de ene kant was ik blij om een orka in een film te zien, en aan de andere kant was ik oh zo blij dat er een poging werd gedaan om hem vrij te laten.
Onlangs zag ik de film The Cove, waarin Ric Ox92Barry (ooit trainer van Flipper, x92s werelds beroemdste dolfijn) vecht tegen het doden van dolfijnen in Japan. Ox92Barry stond ook ooit voor het dilemma: werken met deze prachtige dieren, of vechten voor hun vrijheid.
Ik voel me verscheurd: ik ben zo blij dat ik als klein meisje naar Flipper mocht kijken. Hoe had ik anders geweten wat dit voor bijzondere dieren waren?  Juist deze films hebben mijn liefde voor de natuur aangewakkerd. Flipper, Skippy, Lassie, Grizzly Adams, ik zag ze allemaal en achteraf ben ik daar blij om.
Toen ik vorig jaar in het aquarium van Atlanta in de haaientunnel een walvishaai over me heen zag zwemmen, was ik diep ontroerd. Ik was er niet weg te slaan. Maar ook toen kreeg ik het gevoel dat ze eigenlijk vrij rond horen te zwemmen. Dan had ik er alleen nooit eentje gezienx85.Ik kom er niet uit.
Zelf ben ik enorm gesteld op mijn vrijheid. Hoe kan ik het dan ooit goedkeuren dat deze prachtige dieren gevangen worden gehouden? Toegegeven, het aquarium in Atlanta waarin de walvishaaien, samen met zeeschildpadden, mantax92s en andere haaien zwemmen, is gigantisch. Maar toch.

Als je de natuur wilt beschermen, dan moet je dus weten wat je beschermt. Het is noodzakelijk om de dieren te kunnen ervaren. Je zet je niet in voor iets dat je niet kent of waar je niet van houdt. En dat betekent dus toch dat je sommige dieren in gevangenschap moet zien. Ai, wat een dilemma!

Wordt vervolgd.

Franxe7oise Vaal 

Voor counselling in de natuur klik hier

Dag 47: Onbetrouwbare herinneringen en een klap

Je ziet het wel eens in tv series, zoals Law & Order, of leest erover in de krant: mensen die niet serieus genomen worden in hun getuigenis voor een rechtszaak. Bijvoorbeeld in de spraakmakende zaken over misbruik door priesters van de katholieke kerk. Mensen durven nu pas, op latere leeftijd, naar voren te komen en melding te maken van het misbruik dat hen is overkomen.
Het wantrouwen dat deskundigen hebben tegen dit soort oude herinneringen heeft te maken met het feit dat men een x91aangepastex92 herinnering zou kunnen hebben gemaakt. Ofwel: het brein zou een missend gedeelte van een verhaal zelf ingevuld hebben.
Hoe oneerlijk en hard dit ook moet klinken in de oren van slachtoffers, het kxe1n waar zijn. Onze hersenen zijn er namelijk heel goed in om informatie x91bij te passenx92 als we die niet hebben. De fata morganax92s zijn daar natuurlijk het allerbekendste voorbeeld van. Je ziet een waas dat op water lijkt en je hersenen maken er meteen een mooi verhaal van over een oase. Heel bekend zijn ook de visuele, optische illusie grapjes zoals deze en deze.

Ons mensenbrein is heel goed in staat om verhalen die niet echt zijn heel echt te laten voelen. Aan de ene kant is dit maar goed ook, want het beschermt ons tegen mogelijk gevaar, maar aan de andere kant neemt het een loopje met ons en kunnen we zelfs in die onwaarheden gaan geloven.
Er zijn gevallen bekend dat iemand, persoon A, luisterde naar een traumatische ervaring van een vriend, persoon B, waarbij een oude herinnering bij A getriggerd werd. Persoon A koppelde de informatie van Persoon B aan zijn eigen jeugdige herinnering en een nieuwe herinnering werd geboren. Een herinnering die niet gebaseerd was op de waarheid.
Op veel kleinere schaal doen we dat bijna allemaal. We doen aannames. We hebben niet exact alle informatie op een rij maar deduceren informatie en maken daar onze eigen waarheid van. We denken x91hij zal welx85.x92 of  x91het moet waarschijnlijk zijn datx85.x92 Dit zijn tekenen van aannames. We weten het niet zeker, maar willen ook niet de moeite doen om het na te gaan.

In de natuur spelen zich geen verhaaltjes of oude herinneringen af. Alle organismen leven in het x91nux92 en handelen daar naar. In plaats van terug te vallen op (zelf verzonnen) verhalen, houden ze alleen rekening met wat hun zintuigen te vertellen hebben. Ze krijgen simpele impulsen viz die zintuigen zoals: gevaar, honger, dorst, regen, verplaatsen, zogen, voortplanten, spelen.
De mens kan natuurlijk niet meer terug naar het alleen maar x91voelenx92. Maar het is wel van belang dat we een omkering maken: niet eerst denken en dan voelen, maar eerst voelen en dat rationeel proberen uit te leggen. We vergeten het voelen te vaak.
Een mooi voorbeeld van hoe men eerst kan voelen en daar een rationele gedachte aan kan hangen is deze:
Een indiaanse jongen is op jacht met zijn vader in de bossen. Hij moet het jagen nog leren, en zijn vader doet zijn best om hem de kneepjes bij te brengen. Als ze een open plek in het bos naderen geeft de vader de jongen een keiharde klap in zijn gezicht! De jongen schrikt ervan en begint te huilen, hij begrijpt er niets van. Zijn vader maant hem stil te zijn omdat er een kudde herten zich vlakbij de open plek bevindt. Uiteindelijk schiet de vader een hert.
Als ze weer terug zijn in het kamp, vraagt de jongen aan zijn vader waarom hij die klap kreeg. Zijn vader vraagt: x93Denk je dat je zelf die plek terug kan vinden?x94 x93Echt wel! Die plek zal ik nooit meer vergeten!x94 roept de zoon. x93Daarom dus!x94 antwoordt de vader tevreden.

Dit is het verhaal van de heugende klap. De zintuigen hebben een akelige ervaring gehad en het brein koppelt daar een herinnering aan: x91Op deze plek kreeg jij een klapx92. Dit vergeet je nooit meer. En zo was het ooit bedoeld: eerst de zintuigen volgen en dat opslaan in het brein. Niet andersom.

Wordt vervolgd.

Franxe7oise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Dag 46: Gered door de nachtegaal

Gisteren had ik het over het aanscherpen van de zintuigen omdat je iets is overkomen. Toen ik daarover doordacht herinnerde ik mij een moment waarin mijn zintuigen elkaar in eerste instantie leken tegen te spreken. Dat zou niet moeten kunnen en waarschijnlijk had de ratio daar toch iets mee van doen.
Vele jaren geleden kampeerde ik in Frankrijk. Het was toen ook een slechte zomer met veel wind en regen. In de Dordogne waren we al weg-geregend en we hadden ons heil gezocht in het zuiden van Frankrijk. Eenmaal daar aangekomen brak de zon door en konden we onze tent mooi laten drogen alvorens we hem gingen opzetten. Eindelijk was het lekker weer.
Helaas veranderde dat toen de tent eenmaal was opgezet. Een hevige wind stak op die gedurende de nacht steeds harder werd. Het wilde geraas ging door de bomen, en ik was doodsbang in ons iglotentje. Geen oog deed ik dicht. Het geluid was onheilspellend en ik had het idee dat we ieder moment de lucht in konden vliegen. Urenlang had ik al wakker gelegen, alert om ieder moment te kunnen evacueren.
Toen gebeurde er iets wonderbaarlijks. Dwars door het wilde zoemen van de krachtige wind had een nachtegaal besloten om maar eens te gaan zingen! Om 4 uur x92s ochtends zong hij uit volle borst zijn lied in de struik naast de tent. Aanvankelijk bleef ik angstig voor de steeds weer aanwakkerende wind, maar de nachtegaal zong onverdroten door. Ik merkte dat mijn verhoogde angst verminderde door het luisteren naar het zingen van de vogel. Zijn lied was verzachtend en werkte in op mijn gemoed, het stelde gerust. Mijn oren gaven een tweeledige boodschap: wees alert op de wind en geniet van het vogel concert!
Daarna pas kwam mijn ratio om de hoek kijken: als de nachtegaal zo uitgebreid kan zingen, dan is de storm helemaal niet zo erg als die lijkt! Een tevreden gevoel maakte zich van mij meester en ik doezelde weg met het gezang en de wind op de achtergrond.

Achteraf is het dus maar goed dat ik mijn zintuigen de ruimte gaf om het lied van de nachtegaal te absorberen. Aanvankelijk volgde ik alleen mijn gehoor zintuig voor de wind en dat was onvoldoende om een juiste conclusie te trekken. Mijn ratio was dan blijven vertellen dat ik wakker moest blijven en alert moest zijn. Maar omdat het lied zo fijn voelde en ik me eraan over kon geven, kwam er ruimte vrij in mijn hoofd om te denken dat het dus allemaal niet zo erg was.
Terwijl ik dit schrijf luister ik naar de nachtegaal via de Tjilp! app op mijn I-phone. Ik buig uit dankbaarheid voor de nachtegaal.

Wordt vervolgd.

Franxe7oise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Dag 45: Zintuigen en een horzel

Er zijn mensen die het niets kan schelen wat voor weer het gaat worden, er zijn mensen die dagelijks meerdere malen de buienradar raadplegen om te weten wat er gaat komen, en er zijn mensen die hun zintuigen gebruiken om te voelen wat voor weer het gaat worden.
Ik moet bij dit onderwerp meteen denken aan mijn moeder die twee scherpe zintuigen voor het weer had. Allereerst kon ze aan het licht buiten zien wanneer er onweer op komst was, en ten tweede kon ze aan haar pijnlijke gewrichten voelen wanneer er veel regen onderweg was.
Toen ik klein was vond ik het een soort wondertje, een speciale gave die alleen mijn moeder had. Nu begrijp ik hoe deze zintuigen zo scherp konden worden.
Op zeer jonge leeftijd heeft mijn moeder last gehad van sneeuw blindheid. Dit krijgt iemand door bijvoorbeeld een hele dag in de sneeuw te vertoeven zonder zonnebril. Je ogen raken dan overbelast en in haar geval konden de pupillen zich niet goed meer openen. (vergelijk het met vanuit de zon ineens een tunnel inrijden, dan duurt het ook even voordat je pupillen groter zijn geworden). Bij mijn moeder duurde dat langer en ze heeft dagenlang in een donkere kamer vertoefd om de ogen weer aan donker te laten wennen.
Sindsdien heeft ze zeer waarschijnlijk onbewust een link in haar hoofd aangemaakt die een waarschuwing gaf bij bepaald licht en leerde ze in de loop der tijd welk licht bij welke weersomstandigheid hoorde.
Hetzelfde zou ik kunnen zeggen voor de pijn in haar gewrichten. Je hoort dat in je omgeving wel vaker. Mensen die spierziekten of reuma hebben, zijn gevoelig voor een hoge vochtigheidsgraad. Ze leren onbewust aan te voelen welke omstandigheid gevaarlijk voor hen is en welke niet. Ook hier wordt hen weer een waarschuwingssignaal gegeven: er is regen op komst, zoek een droge warme ruimte op!
Als er iets een heel natuurlijk proces is, dan is het wel dit opvangen van signalen uit je omgeving. In de natuur werkt het niet anders. Mijn moeder leerde het onbewust doordat ze last had van een aantal kwalen. Maar ook zonder kwalen is het mogelijk om te synchroniseren met de informatie die zich buiten je bevindt. De zintuigen moeten wakker geschud worden.
Ik woon nu al 6 jaar op het platteland en ik merk dat mijn eigen zintuigen ook scherper worden. Ik moet bekennen, dat ontstond ook door een x91kwaaltjex92.
In juli en augustus is het hier wespen, maar vooral ook horzeltijd. Er is veel vee in de buurt, paarden, koeien en schapen, een voedsel Mekka voor horzels. Het kan niet uitblijven of je wordt een keer door ze gebeten. Dat gebeurde mij ook het eerste jaar dat ik hier woonde. Een enorme harde schijf van 15 cm doorsnee zat op mijn kuit en jeukte verschrikkelijk. Dat was een goede les: uit de buurt blijven van horzels.
Het volgende jaar in juli let je dan dus goed op en geef je een horzel geen kans. Wat ik toen ook heb geleerd is dat er dagen zijn dat horzels vrij hysterisch zijn en als dwazen (of zoals ze hier in de volksmond heten: dazen) steeds weer ergens op je landen. Alsof ze uitgehongerd of bezeten zijn. Ik merkte dat dit niet alle dagen zo is, sterker nog, ik leerde dat ze zo idioot doen als er onweer in de lucht hangt. Nu weet ik dus dat als ik buiten ben en een horzel weet van geen ophouden, wat voor weer het gaat worden.
Ik heb nu een scherp zintuig ontwikkeld voor horzels, ik heb ze veel sneller in de gaten dan vroeger. Ik zie ze in mijn ooghoeken en voel hun aanwezigheid al voordat ze gaan landen. Simpelweg kun je zeggen: je leert van iets dat je is overkomen. Ik weet nu dat het verder gaat dan dat: je zintuigen worden scherper omdat je eens ondervonden x91gevaarx92 wilt voorkomen. Het geeft een heel goed gevoel als je kunt vertrouwen op je eigen zintuigen.

Wordt vervolgd.

Franxe7oise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Dag 44: Levensles van een distel

Vanmorgen wandelde ik met mijn hond langs de velden in de buurt van mijn huis. Ik ben nogal druk geweest de afgelopen dagen en mijn hoofd zit vol. Een mooi moment om eens goed om me heen te kijken en te voelen wat mijn aandacht in de natuur trekt. De zon schijnt niet want er zit een groot wolkendek voor en alles lijkt een beetje grijzig te zijn. Dat nodigt me niet uit. Dan ineens valt mijn oog op een eenzame distel. Er zijn nog veel meer distels maar deze staat een beetje apart van de rest en het bijzondere is dat hij als enige nog in bloei staat. Drie bloemen met een warme zachte lila kleur steken af tegen het grijsgroene waas van de velden en bomen. Het voelt voor mij alsof de plant een warmtebron is in een oceaan van kou en nattigheid.

Ik blijf staan en neem de distel eens goed in me op. Wat kan ik leren van deze stekelige plant?
Exe9n ding staat als een paal boven water: hij prikt en je wilt hem echt niet zomaar vastpakken. De bloem heeft tijd nodig om te bloeien en het duurt wel een tijdje voordat de zadenpluisjes worden meegenomen met de wind. In die tussentijd moet hij zich dus goed verdedigen tegen allerlei soorten grazers. En dat doet hij met verve. Hommels, bijen en zelfs vogels zijn welkom om zaden en stuifmeel te verspreiden, maar afgrazen is verboden.

Het doet me meteen denken aan de grenzen die wij al dan niet aangeven. Wat de plant in wezen doet is zijn eigen weg volgen, doen waarvoor hij is bestemd op zijn eigen gekozen plek, en alleen maar aan de buitenwereld laten merken dat hij niet wenst opgegeten te worden. Hij schreeuwt dit niet van de daken, hij valt niet aan, maar hij beschermt zichzelf op een effectieve manier.
Als ik dat vergelijk met hoe de mens zijn grenzen aangeeft, kunnen we nog heel wat leren van de distel. Op xe9xe9n of andere wijze leren wij al heel vroeg dat we ons of aan moeten passen en alles maar goed moeten vinden (we laten over ons heen lopen), of dat we anderen aan moeten vallen om te krijgen wat we willen (we willen een bepaalde macht of controle hebben). De middenweg is vaak ver te zoeken.
Bij het goed grenzen aangeven gaat het juist niet om aanvallen om macht uit te oefenen Het gaat om, op een vriendelijke, en misschien wel inspirerende, wijze aan te geven dat jij er ook nog bent en dat je niet verder kunt gaan. Ofwel: x91neex92 durven zeggen op een aardige, niet snauwende, maar wel vastberaden manier.

Als we onze eigen grenzen leren kennen en weten wanneer we een harmonieus x91neex92 moeten verkopen dan kunnen we onze eigen weg volgen. Dan hebben we meer ruimte om onze aandacht te vestigen op zaken die ons aantrekken. Over je heen laten lopen betekent dat je niet kunt bloeien, en als je alleen maar in de aanval gaat dan ben je alleen druk om jezelf te verdedigen en ben je ook jezelf niet. Ken je je grenzen en kun je ze goed aangeven, dan ben je in staat te focussen op je eigen authenticiteit, net als die prachtige lila bloem van de distel.

Wordt vervolgd.

Franxe7oise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Dag 43: Zien = willen

Dag 42: dan liever de klas uit

De afgelopen dagen zag ik in de kranten berichten over het scheiden van jongens en meisjes op school. De achterliggende gedachte is dat jongens achterlopen in hun ontwikkeling en meer gebaat zijn bij een andere manier van lesgeven. Tegenstanders vinden het een slecht idee om de kinderen te scheiden. Er zijn juist ook voordelen aan het gezamenlijk les krijgen door het leren van elkaars voorkeuren en gedachten. (Als relatietherapeute kan ik dat alleen maar beamen: het gat tussen mannelijke en vrouwelijke energie moet eerder verkleind dan vergroot worden.)
De eerste gedachte die bij het lezen van dit nieuws bij mij naar boven komt is: ligt het niet aan de algemene wijze van onderwijs geven dat jongens een achterstand hebben?

Als ik terugdenk aan mij eigen schooltijd dan heb ik daar zeker wat op aan te merken. Het blindelings volgen van regels, procedures en meningen heb ik altijd braaf gedaan, net zoals velen met mij. Maar waar het voor mij aan ontbrak was de vrijheid om zelf spelenderwijs tot oplossingen of conclusies te komen, in mijn eigen tempo en op een door mij uitgekozen tijdstip (Montessori begreep dat goed). In tegenstelling tot het zelf ontwikkelen en ontdekken werden we gedwongen ons aan te passen aan het systeem. Eigen initiatief en authenticiteit werden in de kiem gesmoord.
En dat lijkt nog steeds niet te zijn veranderd, op een paar experimentele scholen wellicht na.

In je speelse jaren, waarin je veel van de wereld aan het ontdekken bent, zit je het grootste gedeelte van de dag dus opgesloten in een gebouw. Je bent alleen gefocust op studiematerialen en medeleerlingen, terwijl de echte wereld, waarin je het uiteindelijk allemaal moet gaan doen, zich buiten bevindt. Ofwel: je wordt buiten het grote ecosysteem gehouden, waarvan je juist moet leren hoe je er op een gezonde manier deel van uit kan maken.
Kinderen weten al snel niet beter dan dat een groot gedeelte van het leven zich in een gebouw zal afspelen. Tenslotte gold dat voor hun ouders ook. Meer dan 90% van de tijd zetten wij ze tussen vier muren en houden ze weg van natuurlijke processen. Zuurstof komt uit luchtsluizen en airconditioners, ramen blijven dicht en worden verduisterd bij de minste zon en een speelkwartier speelt zich ook steeds vaker binnen af.
Wat leren wij kinderen dus: onze leefwereld bevindt zich binnenshuis!

Geen wonder dat we zo afgekoppeld van de natuur zijn. We focussen alleen nog op de mensenwereld en hebben geen idee dat we deel uitmaken van een groter natuurlijk geheel.
Zo krijgen we kinderen die niet meer weten dat melk van een koe komt, of graan nodig is om brood te maken en vallen veranderingen in de natuurlijke omgeving ons niet meer op. We hebben onszelf afgekoppeld.

Graag gooi ik de knuppel in het hoenderhok:
Zou het niet een beter idee zijn om het leervermogen van kinderen te vergroten, door ze kennis te laten maken met al hun zintuigen (en daarmee met wie ze daadwerkelijk zijn) in de natuur? Is het leren van natuurlijke wijsheden niet de allerbeste basis om jezelf, de wereld en jouw plaats erin, te leren kennen in plaats van het stampen van boekenwijsheid? Is het niet beter om de natuur en alle systemen in het xe9cht te ervaren en je er verbonden mee te voelen?

De verwondering die ze op jonge leeftijd hebben over alles wat groeit, bloeit, kruipt of vliegt en de verbinding die ze ermee maken, wordt hen afgenomen:  We sluiten ze een groot gedeelte van de dag op in klaslokalen. Zo worden ze afgescheiden van wie ze in nature zijn.
Hoe eerder kinderen aan den lijve ondervinden dat ze een plek hebben in een groot ecologisch systeem dat onderling met zichzelf verbonden is, hoe beter ze in staat zijn zelf gezonde relaties aan te gaan. Hun begrip van het crexebren van win-win situaties vanuit hun eigen authenticiteit met behoudt van die van de ander, wordt vele malen groter. Het leren luisteren naar wat hun zintuigen hen melden is essentieel om de juiste keuzes in het leven te leren maken.

Dus wat mij betreft: niet scheiden die jongens en meisjes, maar naar buiten ermee!

Voor meer informatie over educatie in de natuur zie: Project Nature Connect.

Wordt vervolgd.

Franxe7oise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Dag 41: 7x doen!

Een vraag van een lezer:
Praten over verbinding maken met de natuur is mooi, maar wat kunnen we letterlijk doen om onze leefomgeving te verbeteren?

We zijn het in de loop der eeuwen ontwend om te denken aan de gevolgen van onze levensstijl op onze natuurlijke omgeving. Veel organisaties in de wereld hebben allemaal goede ideexebn en voeren actie om op grote schaal destructie van de leefomgeving tegen te gaan. Misschien zijn we op kleinere schaal daarom wel apathisch. We denken: een ander regelt dat voor ons.
Dat kan eenzelfde apathie zijn als die welke de mens ten toon spreidt als er bijvoorbeeld iemand te water is geraakt. Een groep mensen kan staan kijken en denken dat een ander wel in het water zal springen, of 112 zal bellen. In de praktijk is het wel voorgevallen dat er dan niemand in het water sprong en de persoon verdronk! Kennelijk vinden het moeilijk om zelf verantwoordelijkheid of initiatief te nemen voor het grotere geheel.
Als het om het redden van onze leefomgeving gaat dan hoeven we niet angstig te zijn dat we terug moeten naar een tijd waarin we alles zelf verbouwen op het land, ons eigen huis bouwen of ons eigen vlees eerst moeten doden.  Wel kunnen we op andere vlakken onze verantwoordelijkheid nemen.
Dit zijn volgens mij de 7 belangrijkste stappen die we kunnen zetten om onze leefomgeving een handje te helpen:

1. Dat begint al heel simpel met het recyclen van ons afval. Hier in worden we geholpen door de overheid met alle verschillende kleuren kliko bakken die we hebben voor papier, bio-organisch- en restafval. En niet te vergeten de zakken en containers voor plastic afval. Sinds ik zelf het plastic uit mijn afval haal, zie ik dat mijn restafval gehalveerd is. Het geeft me een goed gevoel te denken dat 75% van mijn afval nu gerecycled wordt. Ik let nu ook meer op het kopen van goederen die van gerecycled materiaal gemaakt zijn.

2. Gebruik energie zuinige lampen. Je kunt er al bijna niet meer omheen in de winkels. Koop je een nieuwe lamp dan zit er al een led of spaarlamp in. Recycle langzamerhand de oude energieslurpende lampen en vervang ze door energiezuinige.

3. Ga voorzichtig om met water. Beperk de frequentie van een bad nemen, en verkort de douchetijd, of sla eens een dag over.  Hergebruik bijvoorbeeld restanten kookwater om de tuin te bewateren. We gebruiken ook heel veel water om de toiletten door te spoelen. Het is een goed idee om dat te beperken door bijvoorbeeld bij x91kleine boodschappenx92 pas na twee keer gebruik door te trekken. (Een grote boodschap spoel je natuurlijk wel meteen weg).

4. Het hangt af van de omgeving waarin je woont, maar als je een mogelijkheid hebt om groente, fruit, vlees of zuivelproducten aan te schaffen bij lokale tuinders of boeren, dan bespaar je veel op verpakkingsmaterialen en transportkosten. Helemaal mooi zou het zijn als je zelf heel ouderwets met een mand naar de tuinder gaat, zodat er helemaal geen verpakkingsmateriaal meer nodig is. Lukt dat niet, dan wordt het de papieren zak die weer bij het oud papier kan.

5. Helemaal niet meer reizen gaat ons natuurlijk niet lukken. Wel kunnen we efficixebnt omgaan met ons benzine verbruik door niet voor ieder wissewasje meteen in de auto te springen, maar boodschappen of afspraken te combineren. Een kwestie van goed plannen.

6. Het gebruik van chemicalixebn in de tuin moet ook flink teruggedrongen worden. Omdat we vaak letterlijk de grond (en daarmee het grondwater) aan het vergiftigen zijn. Er zijn steeds meer biologisch afbreekbare spullen op de markt.

7. Lange termijn denken: Als je bijvoorbeeld een keuken wilt kopen kun je denken aan kunststof. Het is mooi, handig schoon te maken en relatief goedkoop. Waar je meestal niet aan denkt is, dat deze kunststof is vervaardigd van allerlei chemicalixebn die niet of moeilijk afbreekbaar zijn. We zijn al een heel eind met het recyclen van plastic, maar dat geldt zeker niet voor alle kunststoffen. Een houten keuken nemen zou beter zijn. Hout (geen fout tropisch hardhout natuurlijk) is duurzamer en kan vertimmerd worden of hergebruikt en desnoods nog in de open haard verdwijnen ter verwarming. Dit gaat niet lukken met kunststof. Beter nog: koop een keuken van gerecycled hout!

Recyclen wordt door sommigen tot kunst verheven, zie hier een mooi voorbeeld van plastic speelgoed recycling.

Het zijn kleine stappen om een oud vastgeroest leefpatroon te veranderen. Als we dit met zijn allen oppakken is het gevolg enorm! Op deze wijze leren we denken aan gevolgen op de lange termijn en bevorderen we onze verbinding met het grote ecologische geheel.

Wordt vervolgd.

Franxe7oise Vaal

Dag 40: Tevredenheid door actie

Gister sprak ik over lange termijn denken en prioriteiten stellen. Voor de meeste mensen is lange termijn denken lastig. Het heden is overzichtelijk. De toekomst is ongewis en we raadplegen niet voor niets trendwatchers, helderzienden, beursgoeroes of astrologen. We willen graag grip krijgen op wat het leven voor ons in petto heeft zodat we beslissingen kunnen nemen en tevreden kunnen zijn. Vervolgens kunnen we vrolijk verder met de orde van de dag.
Toch is het van groot belang om zelf actief bezig te zijn met de toekomst. Als we een bepaald ideaalbeeld hebben van hoe het eruit moet gaan zien, dan kunnen we bepalen welke acties op touw gezet moeten worden opdat volgende generaties in de buurt van dat ideaalbeeld uit gaan komen.
Willen we daarvoor in actie komen dan denken we helaas vaak dat we eerst tevreden moeten zijn met ons eigen leven voordat we aan iets anders, iets groters, kunnen denken. Waarom moet je, als je in het huidige leven al zoveel verplichtingen hebt, en de wereld economisch aan het instorten is, ook nog aan de samenleving denken?

Uit diverse onderzoeken, o.a. van Martin Seligman, blijkt dat het vinden van geluk zich op drie niveaus afspeelt:
1. het tevreden leren zijn met de spullen die je hebt vergaard, hoe veel of weinig dat ook is
2. het kunnen uiten van je kwaliteiten en vaardigheden in werkzaamheden (betaald of onbetaald, dat maakt niet uit), waarbij je een gevoel van engagement hebt
3. het delen van kennis, ervaringen, vaardigheden, kwaliteiten en geld (als je het laatste kunt missen) met de gemeenschap of minder bedeelden

Mensen die op deze drie niveaus goed opereren zijn het meest tevreden over hun leven.
Het gaat er dus om dat je je goed voelt over wat je zelf hebt ingebracht of waar je aan mee hebt gewerkt. Het deelnemen aan iets dat groter is dan jijzelf met alles wat jij in je mars hebt, geeft voldoening.
Daar is het systeemdenken weer: het geeft ons een goed gevoel als we weten dat we een essentieel deel zijn van een groter geheel. Het gevoel dat we ertoe doen, dat wij iets in te brengen hebben, dat wij gewaardeerd worden om wat we bijdragen, brengt tevredenheid.

Het allerbelangrijkste wat we kunnen doen om dit te bereiken is dus actief deelnemen aan wat er in onze omgeving speelt, in plaats van op de achtergrond mopperen hoe slecht het allemaal is. Zoals Helen Keller zei:

x93Apathy is de greatest evil of allx94

Als we aan de zijlijn blijven mopperen en niet onze vaardigheden gebruiken om de samenleving te helpen dan blijven we stilstaan. En stilstand is achteruitgang.

Tevredenheid komt ons niet zomaar aanwaaien. We worden pas tevreden als we iets tot stand brengen en meewerken aan een gemeenschappelijke zaak die helpt om een betere leefomgeving en betere toekomst te crexebren. De erkenning komt niet zomaar uit de lucht vallen. Daar moet je wat voor doen.

Wordt vervolgd.

Franxe7oise Vaal